oeps...

Mijn moeder vroeg laatst nog aan me: hebben jullie het bedje nog in de hoogste stand staan? Ben je dan niet bang dat ze er uit valt? Mijn antwoord was: nee, ze maakt nog niet eens aanstalten om te gaan zitten in bed, laat staan dat ze over de rand gaat!
Toen Leonie laatst de barricade voor de boekenkast beklom, had ik beter moeten weten...
Gistermiddag was ze moe en bracht ik haar naar bed. Ze ging echter niet direct slapen, en lag nog een tijdje te mekkeren. Ineens hoorden we luide BONS! Was ze dus uit bed gevallen... OEPS!
Johan heeft direct het bedje omlaag gezet, terwijl ik Leonie troostte (die er trouwens verrassend snel weer bovenop was, maar natuurlijk niet meer ging slapen). Nu ligt ons grote kleine meisje daar in de diepe afgrond, als ik haar een kus geef moet ik héél diep bukken, maar zij vindt het geen enkel probleem. Ach ja, weer een stapje verder!!